Vorige week donderdag kreeg ik een zeer onverwachte gast op bezoek. Zonder kloppen kwam hij de boel eens flink opschudden. Toen hij vertrokken was en de stof wat zakte, werd duidelijk met welke boodschap hij kwam.

Ik werd ‘s ochtends overvallen door een intense pijn in mijn buik. Ik schreeuwde het uit. Met de ambulance naar het ziekenhuis en daar met spoed geopereerd. Mijn darmen bleken in de knoop te zitten en het beknelde deel (40 cm) was al aan het afsterven. De chirurg gaf aan dat ik geen uur later had moeten komen. Dan was het waarschijnlijk een stoma geworden of een nog erger scenario. De dagen erna trok het afstervende deel gelukkig weer bij, waardoor een tweede operatie niet nodig en ik maandag naar huis mocht.

Ik merkte al enige tijd een toenemende druk op mijn hoofd en een onbestemd gevoel in mijn buik. De stemmen in mijn hoofd, die mij op allerlei manieren proberen af te houden oude pijn te voelen, namen toe. Er wilde iets gezien en gevoeld worden. Hoewel ik veel oud zeer aangekeken en geheeld heb afgelopen jaren, bleef er iets onder de oppervlakte, iets dat nog niet helemaal verteerd was. Onze darmen worden ook wel ons emotionele centrum genoemd, waarvandaan ons brein wordt aangestuurd en andersom. Ik zat dus letterlijk in de knoop met mijn emoties.

Niet toevallig dat Eline 5 weken na haar geboorte zeer kritiek heeft gelegen met een flinke darminfectie met afgestorven weefsel en een tijdelijke stoma als gevolg. Op pijnlijke manier werd duidelijk gemaakt hoe aandoeningen bij mijn eigen kinderen, uitnodigingen zijn om onverwerkte emoties uit het verleden aan te kijken en te bevrijden. Alles wat er in de buitenwereld gebeurt is simpelweg niet los te zien van onze (collectieve) binnenwereld.

Daar zit ik dan, weer thuis, met het gevoel omgeploegd te zijn. Op verschillende fronten doet het pijn en mijn energie lijkt weg. Hoog tijd dus om de voorgehouden spiegel aan te kijken, wat betekent nog beter te luisteren naar de boodschappen van mijn lijf en de dingen te laten vallen die mijn hoofd als belangrijk acht. Simpelweg aanwezig zijn in het huidige moment, zonder hechting, zonder afkeer, zonder verwachtingen, in liefde en acceptatie met hetgeen zich aandient. Ik heb vertrouwen dat mijn darmen dan weer helemaal helen, van binnenuit. Want daar zit het enige antwoord!

Terug naar verbinding, Dylan

il

 

Schrijf je in voor mijn e-mailupdates en ontvang met regelmaat blogs en vlogs met leuke en inzichtgevende informatie!

Actie: je inschrijving is een cadeautje waard. Je krijgt van mij geheel gratis een mini Luisterkind afstemming, een afstemming van een aantal regels met een leuke inzichtgevende boodschap speciaal voor jou. Schrijf je nu in.

 

Schrijf je hier in