Hoe gezellig en leuk zondag was op de Parade, hoe zwaar en pijnlijk afgelopen dagen voelde…..

Ik werd maandag wakker en alles in mijn lichaam zat vast. Mijn geest sloeg direct op hol nadat ik mijn ogen opende. Een zwerm innerlijke draken sprongen op mijn nek, vastberaden om niet eerder weg te gaan voordat ik ze zou accepteren. Ze wilden gezien worden, ze wilden met mij dansen.

Auuuww, wat kunnen onverwerkte emoties uit het verleden toch zeer doen. Ik voelde het alweer enige tijd, maar kon het niet aangaan. Boosheid en frustratie namen alleen maar toe, wat in feite gewoon pure onmacht is. Linde en Eline nodigen mij telkens uit om deze oude ballast los te laten, met hun lichte en pure energie.

Weerstand is logisch want ons hele systeem staat nog op overleven en dus is de primaire reactie om te vechten, vluchten of te bevriezen als iets oncomfortabel aanvoelt. Echter dit is nu juist waar onze innerlijke draken door groeien. Het zet ons alleen maar meer vast. Onder ons masker zit een diepe laag verdriet bij ieder van ons, die gezien wil worden.

Door oude emotionele pijn aan te gaan, letterlijk licht te laten schijnen op weggestopte issues, stellen we ons in staat om ons te bevrijden van onze innerlijke conflicten. We stellen ons open voor de onvoorwaardelijke liefde die we zijn. Het kan dan weer stromen. Al het andere is uiteindelijk slechts een verzinsel van onze brein.
Door dit telkens weer dit te beseffen, ontstaat er ruimte om er van een afstand met de nodige humor naar te kijken.

Een mooie dag, in verbinding🙏✨

Dylan🍀